گره گرنتچستر اساساً نوعی گره چهار در دست است که بیش از حد رشد کرده است. از نظر ضخامت با گره کامل ویندزور رقابت می‌کند، اما شکل نامتقارن گره چهار در دست را دارد. تاریخچه این نام مشخص نیست. توماس فینک و یونگ مائو از آن در کار ریاضی خود روی کراوات‌ها، با عنوان «۸۵ روش برای بستن کراوات» استفاده می‌کنند. مانند تعدادی از گره‌های کراوات، نام این گره از شهری در انگلستان نزدیک کمبریج گرفته شده است، جایی که فینک و مائو در آن تحصیل کردند. این گره یکی از خانواده گره‌های «از درون به بیرون» است که درز آن به جای داخل، به سمت بیرون و زیر یقه بسته می‌شود. در مرحله آخر، درزهای انتهای گره با قرار دادن آنها به سمت یکدیگر پنهان می‌شوند، در حالی که بقیه کراوات در زیر یقه پنهان می‌شود. گره گرنتچستر گره‌ای سنگین است، شبیه به گره ویندزور در حالت حجیم، هرچند کمی کوتاه‌تر. برای جلوگیری از حجیم شدن بیش از حد آن، از یک کراوات نسبتاً نازک استفاده کنید.