A miúdo pénsase que o nó recibe o nome do duque de Windsor (o rei Eduardo VIII antes da súa abdicación). Non obstante, é probable que o inventase o seu pai, Xurxo V. O duque prefería un nó ancho e facía as súas gravatas especialmente con tea máis grosa para producir un nó máis ancho cando se ataban co nó convencional de catro na man. O nó Windsor inventouse para emular o nó ancho do duque con gravatas feitas de tea de grosor normal. O nó Windsor é especialmente axeitado para un colo aberto ou cortado que pode acomodar correctamente un nó máis grande. Para un uso correcto, a gravata utilizada para un nó Windsor debe ser uns 4 centímetros ou 1,6 polgadas máis longa que unha gravata convencional.